...::AĞIN KAYMAKAMLIĞI::...


			ŞİİR

			HALK OZANLARIMIZ Halk Ozanları dendiği zaman deyişlerini saz (bağlama) çalarak
		söyleyen kişiler aklımıza gelir. Yöremiz ve çevresinde saz çalma alışkanlığı yoktur. Oysa halk kültürü yönünden zengin kaynaklara sahiptir. Yöremizde halk şiiri türünde deyişler söyleyen ozanlarımızdan Zeynep Özmen, Mustafa Özdem, Ahmet Şahin ve Hüseyin Avlan vardır. Halk Ozanları deyişleri tarzında şiir yazan ozanlarımızdan Mehmet Nuri Gençosman, Destan Şairi Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu, Mehmet Ergönül, İsmail Beydemir, Osman Güler, Halit Hocaoğlu, Ahmet Samur, Memduh Soylu, Hüsnü Aydoğmuş ve Günerkan Aydoğmuş.

			(1909-1991) Yörede Başağagilin Zeynep Abla olarak bilinen, küçük yaşta anne ve
		babasını kaybetmiş, hayatı zorluklarla geçmiş, hayatı boyunca çalışmış,yüzü gülmemiş, okuma yazma bilmeyen bir şair olan Zeynep ÖZMEN’in şiirlerinden birtane örnek veriyoruz. 1966-1967 yıllarında Ağın’da Kaymakam olarak görev yapan, 1982-1986 yıllarında ise Elazığ da Valilik görevinde bulunan Saim ÇOTUR’a yazmış olduğu bir şiirde köprü için yardım istiyor.

			SAİM ÇOTUR İÇİN

			Kaymakamdın oldun Vali Ağın’a geldin toplandı ahali Ağın’a bir faydan dokunursa Sana yedirirler yağınan balı.	Baraj yapıldı yeşil yaprağa muhtaç oldu Ağın Kilosu iki bin liraya çıktı yağın Kara Mağara Köprüsü yapılmazsa Beş para etmez bu Ağın	Hergün feribot bozulur Yolcular suyun kenarına dizilir Eğer, köprü yaptırırsan Her dakika defterine sevap yazılır


		AHMET SAMUR


			1945 Yılında Ağın’da doğdu. İlk ve Ortaokulu Ağın’da bitirdi. İstanbul Ortaköy İlköğretmen Okulunu 1966’da bitirdi. 1992 yılında emekli oldu.İstanbul’da oturmakta olan Ahmet SAMUR, halk oyunları öğretmenliğinin yanında resim ve sporla da ilgilenmektedir. Yöremiz folklor derlemelerine, oyun ekipleri çalışmalarına İstanbul Ağın Kültür ve Yardımlaşma Derneği yöneticiliği sırasında da devam etmektedir. <<Gönül Penceremden>> adlı şiir kitabını, 1999 yılında çıkardı.Ağın ve Eğin halk oyunlarını çeşitli gösteriler ve televizyon programlarına hazırlayarak folklorumuzun tanınmasına yardımcı olmaktadır.

			YÜREKTEN MERHABA DEYİN
			Ne olur Ağın'dan bir haber verin Şu gurbet ellerde ben de güleyim Hasretten kurudu dilim damağım Bir yürekten merhaba deyin. Anamın atamın yurdu otağı İstersen olurum gözün çapağı Ölürsem üstüme Ağın toprağı Atarken yürekten rahmet dileyin		Yürek aynı yürek yufkadan ince Gurbet mezar oldu binlerce gence Dayı de, emmi de, istersen çeje Yeterki Ağın'dan bir şey söyleyin. Göyce ekinlere orak çalmayın Körpe bedenlere fitil salmayın Ateşte kalın da yadda kalmayın Dönün de Ağın'ı ihya eyleyin.



		Ahmet SAMUR

			OSMAN GÜLER

			VAHŞEN İÇİN

			Sazının ezgisi içimi yaktı. Verdiğin ateşle yanayım aşık Gözümün yaşları sel gibi aktı O yeri ben de anayım aşık. Hakko’m vardı gölgesine konduğum Toprağında tarlasında yandığım Tuzum vardı ekmeğimi bandığım Kendimi orada sanayım aşık. Mutluydu ocağı, külü, dumanı Kirpiğime sinmiş tozu samanı Yalınayak gezdiğim gençlik zamanı Anıp ta, hicranla kanayım aşık.		Helyok, tezek nevruzunu bir tuttum Dalından bızbılik yaptım, ok attım Abam ile çökük damında yattım Sana nasıl anlatayım ben aşık. Hey aşık!... neyim ben nere giderim Küçük yaştan beri gurbet gezerim Yangın yerine düştü içerim Gel de hüsranımı sunayım aşık. Osman der uzaktan seyran ederim Gönlümü resmine kurban eylerim Garip bülbül gibi figan eylerim Figanımla haşre dek yanayım aşık.



		Osman GÜLER

			MUSTAFA ÖZDEM
			Deyişlerinde işlediği konular gurbet, sıla özlemi, dostluk, sevgi ve saygı ilişkileri. Şairin dostluğa yolculuk şiirinden bir örnek sunuyoruz.
			DOSTLUĞA YOLCULUK

			Aldım atımı heybe terkimde, Dolaştım şöyle bir memleketimde, Hasta, tökel varmı sorayım kimde, Yollar bitsin ama dostluk bitmesin. Havna’da uğradım güllü bibime, Yaş kuru ne varsa koydu cebime, Kara petek balı yığdı önüme, Yollar bitsin ama dostluk bitmesin .Cigaram bitmeden Küzneye geçtim, Aşağı pahardan soğuk su içtim, Pornekte oturup biraz dertleştim, Dertler bitsin ama dostluk bitmesin.		Karadağdan yıkıldım Hozakpur’a aşağı, Alçak damda çırpar yünden döşeği, Hozakpur’lu çifte koşmuş eşeği, Yollar bitsin ama dostluk bitmesin. Öğlen ezanında Ağın’a vardım, Çınarın dibinde bir mola verdim. Dostların çayıyla kendime geldim. Yollar bitsin ama dostluk bitmesin.



		Mustafa ÖZDEM

			GÜNERKAN AYDOĞMUŞ

			HASRET KÖPRÜSÜ

			Tarihin bağrımı oyduğu yere , Gün gelir kurulur hasret köprüsü. Zulmün duvarları koyduğu yere, Yol olup serilir Hasret Köprüsü. Aynı iklim, aynı toprak, aynı kan, Aynı türkü kulaklara yayılan. Burası Kars, Iğdır. O yan Nahcivan, Umutla örülür Hasret Köprüsü. Varılmaz yol değil, nice hardasın? Ben burada, sen ise ahan şurdasın... Bilirim bu sıra sen de dardasın. Gelmezsem darılır Hasret Köprüsü.		Umut dedim, Hasret dedim ben sana Tutsaklığın zincirini kırsana Şu can feda kavuşursam yar sana Kanımla karılır Hasret Köprüsü. Yıllarca bakıştık Aras’a doğru Aramızda kar, duman, yükselen Ağrı. Yolumuz dağ tepe, olsa da eğri Taa, Çin’den görülür Hasret Köprüsü. Hasretim, yetmiş yıl geçti aradan Hasretim, bu sabır sanma sıradan Hasretim, bir ışık parlar buradan Düş değil, erilir Hasret Köprüsü.



		Günerkan AYDOĞMUŞ

			MEMDUH SOYLU

			GİDEMİYORUM

			Sevgili Ağın’ım sana ezelden Aşığım nedense bilemiyorum Yeşil yapraklardan, aşırı gazelden Başımı alıp ta gidemiyorum. Dağlarında keklik sesi duyanda Silahımı alıp gidemiyorum Bülbül sesi dinle sabah uyan da Başka sese mana veremiyorum. Üzümü cevizi, çatlamış narı Kilerimde yok ki seremiyorum İncirler ballanmış ayvalar sarı Uzanıp elimle deremiyorum.		Anam hamur yaptı pişirir şimdi Yufkayı katlayıp düremiyorum Bir tas ayran karnım şişirir şimdi Ekmeğe taze yağ süremiyorum. Günler aylar geçti özledim seni Dinmeyen gözyaşım silemiyorum Rüyada uzaktan gözledim seni Yakına gelip de göremiyorum



		MEMDUH SOYLU

			M.NURİ GENÇOSMANOĞLU

			AĞINDAN EZGİLER

			Yıllardır gitmedim güzel Ağın’a Yüzümü sürmedim Osman dağı’na Otuz yıl önceki gençlik çağına, Uzaktan hasretle baktım ağladım. Erimiş gümüşten aktı toprağı, Bir yeşil cenetti bahçesi bağı, Gördümki tütmüyor baba ocağı Gönlümde bir ateş yaktım ağladım. Kalamamış narların o tatlı rengi Asmalar sanki bir matem çelengi Bulmadım kendime bir kafa dengi Hicranla bir ahh çektim ağladım.		Kırlarda salınan mor sümbüller yok Dallarda şakıyan şen bülbüller yok Misk kokan leylaklar, pembe güller yok Göksüme bir diken taktım ağladım. Bir zaman bu yerler ne kadar şendi Her yanı cennetti, güldü, gülşendi Bir yeri vardı ki adı Vahşen’di Andıkça sel gibi aktım ağladım. Hey Kazak geçmiştir Bor’un pazarı Değmesin sazına elin nazarı Anamın babamın öksüz mezarı Üstüne bir ağıt yaktım ağladım.



		Aşık Kazak M.NURİ GENÇOSMANOĞLU

			FARUK AYDIN

			AĞIN

			Bir çökse yerde, kurulmuşsun Ağın Heybetli ve yüksek, hiç yoktur dağın. Tepelerle çevrilmiş, solun ve sağın. Bahçe ve bağlarla, yem yeşilsin Ağın. Her mahallen senin, olmuş otağın, Kuzgeçe, Uzungil, Ali Uşağın, Andiri, Ekirek,Vahşen uzağın. Lollar,Koçan senin, merkezin Ağın.		Hem çoktur senin, bahçen ve bağın. Nar, dut, kayısı, üzüm yaprağın, Mişmişle çirin, armutla gahın, Badem, cevizde sende, hem çoktur Ağın. Yamaçların, kıraçların, bütün taprağın, Elma, erik, armutla, doludur bağın. Derelerin kaplar, söğüt, kavağın, Her yanın yeşil, şirinsin Ağın.



		FARUK AYDIN

			İSMAİL BEYDEMİR

			AĞIN’DA BAHAR

			De be deli gönül, ne güne durun, Hodri meydan denilecek zamandır. Payam çiçeğine dayanmaz burun. Çelebi’ye inilecek zamandır. Gün pulur’dan bizim ele doğanda, Karanlığı ala dağ’dan koğanda, Gün burnuna çiğ damlası yağanda, Hoşirik’e inelecek zamandır. Hop’un başı nede güzel görünür. Yazılarda ince sisler sürünür. Osman başı ala renge bürünür, Yoncaları yenilecek zamandır. Böğürtlen deresi koyu serindir. Fellahlarda kollarını gerindir. Nerde olsa gönül, Ağın yerindir. Eğin ağzı çalınacak zamandır.					Kuzgeçe’de horozların ötende, Dallarında taze yaprak bitende, Ne burada, nede daha ötende, Tam içinde olunacak zamandır. Yamaçlarda sultan navruz kokuşur Hekemat’ta eşkiceler çıkışır Mezarlıkta gıdiklerin tokuşur Karlı pekmez yenilecek zamandır. Kazıklarda çizmelerin çezilir Masuralar iki sıra dizilir Yöz on arşın çezme nasıl gezilir? Sütlü kaymak yenilecek zamandır. Beydemir der vardım kırk üç yaşına Bırak saçı, aklar düştü kaşına Beni senden koğanların başına Yumruk yumruk vurulacak zamandır.



		İSMAİL BEYDEMİR